کد خبر: ۱۵۱۷
تاریخ انتشار: ۱۷ دی ۱۳۹۱ - ۱۳:۲۰
printنسخه چاپی
sendارسال به دوستان
تلفن همراهش چند دقیقه یکبار زنگ می خورد. با آن که لحظه ای آرام و قرار ندارد ولی با انرژی و لبخندی که نشان از امیدواریست همراهیم می کند. می گوید: ” تابستان اینجا خیلی زیباست. در فضای باز صندلی می گذاریم و کلاس ها را در حیاط تشکیل می دهیم” حیاط پر از برگ های پاییزی شده ولی حسی که در اینجا حاکم است از بهاری بی خزان می گوید. لبخند تلخی می زند و ادامه می دهد؛ “هیچ کمکی از نهاد های دولتی ندیدم و تنها با سه ملیون تومان این مرکز خیریه را تاسیس کردم.”
تلفن همراهش چند دقیقه یکبار زنگ می خورد. با آن که لحظه ای آرام و قرار ندارد ولی با انرژی و لبخندی که نشان از امیدواریست همراهیم می کند. می گوید: ” تابستان اینجا خیلی زیباست. در فضای باز صندلی می گذاریم و کلاس ها را در حیاط تشکیل می دهیم” حیاط پر از برگ های پاییزی شده ولی حسی که در اینجا حاکم است از بهاری بی خزان می گوید. لبخند تلخی می زند و ادامه می دهد؛ "هیچ کمکی از نهاد های دولتی ندیدم و تنها با سه ملیون تومان این مرکز خیریه را تاسیس کردم.”

خانم نامداری فرهنگی بازنشسته ای که مدیریت موسسه خیریه بیت الحسین را برعهده دارد ، در گفتگو با حرا از چگونگی شکل گیری و پیشروی آن می گوید:

 

نظرتان چیست که برای شروع خیریه را معرفی کنید؟

بله، این خیریه با نام ” بیت الحسین”  از سال ۸۹ شروع به کار کرد و در سال ۹۱ به ثبت رسید. هدف خیریه کمک به زنان سرپرست خانوار و کمک به ایتام با رویکرد اشتغال زایی است. اساساً در رویکرد اشتغال زایی هدف رفع مشکلات اقتصادی خانوار و از بین بردن تکدی گری است. در این راستا برای زنان سرپرست خانوار  در زمینه ی توانایی هایشان  محیط اشتغال ایجاد  کردیم و  برای بانوانی که  برای کار  در محیط های بیرون با دشواری مواجه هستند ابزار کار در منزل مانند چرخ خیاطی فراهم نموده ایم و محصولاتی را که تولید میکنند با فروشگاه هایی که قرار داد بسته شده  تحویل  می دهیم. برخی از این خانم ها از بیرون سفارش کار می گیرند و جالب است بدانید که خیلی ازاین زنان مشتری خود را دارند و به طور کل مستقل شده و برای خود فضای کار جداگانه ای تهیه کرده اند و کسب در آمد می کنند. بیشتر محصولاتی که در این خیریه  تولید می شود در مورد بحث حجاب است که از اهداف اصلی  این خیریه به حساب می آید. اما اهداف فرهنگی ای را هم دنبال می کنیم ،که شامل کلاسهای قرآنی،زبان و روانشناسی و… است  و هفته ای دوبار با حضور اساتیدی از حوزه های علمیه و مساجد با هزینه ای اندک در جهت همیاری در خیریه تشکیل می شوند.

برای  شناخته شدن این موسسه فعالیت های تبلیغاتی هم انجام داده اید؟

نه  هیچ تبلیغاتی انجام نشده است و یکی از علت های این عدم تبلیغ، کاملا مردمی بودن این خیریه و نداشتن پشتیبان دولتی و ارگانی است. به عبارتی می توانم بگویم که ما دهان به دهان شناخته شده ایم.

خانم نامداری آیا غیر از ایجاد اشتغال کمک های مالی و نقدی دیگری هم انجام میدهید؟

بله بوده که خانواده هایی را شناسایی کرده ایم و در جهت رفع نیازهای آنها مثل لوازم خانگی و سبد محصولات غذایی که یکی در ماه مبارک رمضان و دیگری در عید نوروز است کمک هایی صورت دادیم.

اختصاص هزینه ها برای این موسسه بر چه اساسی صورت می گیرد؟

بر اساس خواست خیرین. برخی از خیرین میخواهند که مبالغ اهداییشان برای سبد کالا یا برای بیماران و یا هرچیز دیگری  اختصاص داده شود که به همان صورت عمل میگردد. برای هزینه های ابزار و وسایل لازم برای اشتغال بانوان از هزینه های شخصی خودم انجام می دهم. تا به حال  هم خرج های خیریه را از منابع شخصی داده ام و کسی نبوده که مواد اولیه مورد نیاز را تأمین نماید ولی نیاز به پشتوانه مالی کماکان برقرار است.

برای شما هم مشکلات ثبت موسسه وجود داشت؟

به طور کل که موانع وجود دارد و همین موانع ثبت را دو سال به تاخیر انداخت. برای ثبت، شناخت های اجتماعی و حسن شهرت لازم بود و با توجه به این که  فرهنگی بوده ام  این حسن شهرت را داشتم .  البته بنده تنها به پشتوانه فرهنگی بودنم نبود که این کار را انجام دادم ، ولی با توجه به حسن شهرت بازرسین برای  رویت محل و صلاحیت فرد  دیدار به عمل می آورند. به عبارتی این نهاد ها و NGOها بازوی دولت هستند و به دولت در رفاه حال مردم کمک می کنند پس از دولت انتطار می رود که در بهتر پیشبرد اهدافشان کمک کند، اما نه تنها کمک نمی کنند بلکه در هنگام ثبت موانع ادرای و نامه نگاری های بسیار ی در سر راه موسسین قرار می دهند. به طور مثال در ابتدای ثبت موسسه  باید نامه نگاری هایی با وزارت دارایی انجام دهید تا از دادن مالیات معاف شوید. از طرفی  تا سالیان گدشته دولت یارانه هایی را به اینگونه موسسه ها اختصاص  می داد که مقارن با ثبت این موسسه این یارانه ها هم دیگر پرداخت نشد.

آیا شما آمار کلی ای از خیریه های موجود در تهران را دارید؟

خیر آمار کلی ای ندارم ولیکن خیریه هایی که ریشه دار و قدیمی اند اکثرشان نقطه اتکایی را دارند و از جایی تأمین منابع مالی می شوند . پایه ی قوی ای دارند که در حقیقت باید هم به همین ترتیب باشد. در واقع در حال حاضر اکثر خیریه هایی که من با آنها در ارتباط هستم، به صورت صندوق های صدقه عمل می کنند.  به طور کل من  با این عمل مخالفم و معتقدم که به قول آقای قرائتی اگر می خواهید به کسی کمک کنید به آنها ماهیگیری یاد بدهید و نه اینکه به آنها ماهی بدهید.

لازم به ذکر است که بگویم افرادی که این جا کار می کنند بیمه هم هستند و بخشی از بیمه را خود آنها پرداخت می کنند که به این ترتیب عزت نفس آنها هم حفط می شود .به هر حال آنها کار می کنند و خرج خود را خود پرداخت می کنند.

ابتدا به ساکن این موسسه را با چه مبلغی راه اندازی نموده اید؟

با سه ملیون تومان شاید هم کمتر. در ابتدا ما در پارکینگ شروع به کار کردیم و کم کم فضاهای تابستانی و دیگر مکان ها را هم ساخته ایم و به آن افزوده ایم.

خانم نامداری خانواده های بی سرپرست را چگونه شناسایی می کنید؟

برای محل هایی  که تحت پوشش گرفته ایم تیمهای تحقیقاتی را مستقر کرده ایم و اسامی آنها را در سیستم داریم  که به آنها هفته ای یا دو هفته ای یکبار سرکشی میکنیم در مرحله بعد آنها را اولویت بندی می کنیم. که اولویت یک  شامل کمک های همه جانبه می شود . اولویت دو در موردهایی خاص  و به همین ترتیب اولویت  سه  که از کمک های کمتری برخوردار است. در همین راستا بیماران ،سادات و عامیان جداگانه تفکیک شده اند.

  تیم تحقیقاتی بر چه اساسی شکل گرفته و چه مدت طول میکشد به نتیجه برسند؟

جالب است بدانید تیم های تحقیقی ما نیز از همان منطقه های شناسایی شده  و به عبارتی از خانواده های نیازمند و کم درآمدی که فرزندانشان تحصیل کرده اند و به دانشگاه رفته اند، شکل گرفته است. با توجه به فرم هایی که تهیه شده است، تیم تحقیق فرم ها را جمع آوری می کند و در طی چند روز مختلف به آن ها سر کشی می کند،  به طور مثال مدتی پیش نامه ای مبنی بر نیازمند بودن یک خانواده به تهیه جهزیه به دستمان رسید که پس از پی گیری و تحقیقات تیم تحقیقی متوجه شدیم که صحت نداشته و احتیاجی به کمک ندارند. طبیعتاً به این شکل است که  بعد از جند روز سرکشی ، مشخص می شود که خانواده ای نیازمند هست یا خیر، و در مرحله بعدی اولیت بندی شده و کمک رسانی به آنها شروع می شود.

درآمد ماهیانه زنان سر پرست خانوار  این موسسه چه میزان است؟

تا به حال  درآمدی بیش از هزینه ای که صرف خرید پارچه یا دیگر مواد اولیه شده نبوده و بازگشت نداشته. اما در کل هر ماه  حقوق این عزیزان را ثابت پرداخت می کنم . به طور مثال با توجه به میزان کاری که در ماه انجام می دهند حقوق متفاوتی دریافت می کنند. از  ۴۰۰ هزار تومان  تا ۲۵۰  هزار تومان متغیر است.

آیا فرصتی برای نشان دادن صنایع دستی یا محصولاتی که این زنان تولید می کنند وجود دارد؟

بله. چند وقت یکبار بازارچه های خیریه ای در فضای باز همین موسسه ترتیب می دهیم و محصولاتی که شامل گل دوزی ، دوخت لباس، کارهای دستی و یا تهیه  ترشی و غذا هست که آنها را برای فروش در معرض دید بازدیدکنندگان قرار می دهیم و به فروش می رسانیم.

 

به نظر شما بیشترین آسیبی که خیریه ها را تحت شعاع قرار می دهد چیست؟

به عقیده ی من آسیبی به خیریه ها نمی رسد مگر اینکه خودشان به خودشان آسیب بزنند. اصل کار یک خیریه بر محور صداقت می چرخد. در حال حاضر شاید در  تهران خیریه های بسیاری به ثبت رسیده باشد اما به خاطر سو استفاده هایی که موسسین   کرده اند چهره ی خیریه را در افکار و انظار عمومی زشت جلوه دادند. برای مثال بنده قبل از اینکه خیریه ای  را به ثبت برسانم کمک های جانبی بسیاری می کردم اما علاقه مند بودم بدانم که  این کمک ها و صدقات به دست چه کسانی  می رسد و از آن  اطلاع پیدا کنم. بر همین اساس در مورد خیریه بیت الحسین هم همین کار را انجام دادم از کسانیکه که تمایل کمک به خیریه را داشتند وارد سیستم خود کردیم تا بخشی از کار را برعهده بگیرند و در دل جریان نیز قرار داشته باشند، و صرفاً  جذب کمک مالی را از خیرین نداشته باشیم ، به این شکل هم با شیوه کاری ما آشنا می شوند، هم اطمینان لازمی را که باید نسبت به ما و خیریه داشته باشند به دست می آورند.

فرهنگ کمک به نیازمندان و مستضعفین یکی از بهترین کارهایی است که می توان آن را در جامعه  امروزی پی ریزی کرد.به عقیده شما چه طور می شود این فرهنگ سازی را درون جامعه جا انداخت؟

فرهنگ کمک به نیازمندان مسئله ای نیست که به تازگی از آن  صحبت شده باشد. اگر بخواهیم به تاریخچه آن رجوع کنیم به زمان پیامبر و کمک های حضرت علی (ع) می رسیم. به همین شکل این فرهنگ سینه به سینه به ما و تا این زمان رسیده است فقط با کمی تغییر در شکل و انجام آن. در گذشته و در روستا ها هم این فرهنگ بوده اما بخاطر کوچکی محیط ، همه از حال یک یکدیگر باخبر بودند و اگر کسی هم محتاج و نیازمند بود با کمک ریش سفیدان و کد خدای روستا مشکل آن ها را حل می کردند.اما در حال حاظر با گسترش شهر ها و زندگی ماشینی اغلب اقوام و آشنایان از احوال یکدیگر به ندرت خبر دارند تا اینکه متوجه مشکل همدیگر باشند از ین رو فرهنگ کمک به یکدیگر طبیعتا کمرنگ می شود. اما برای اینکه بتوان همچنان کمک به هم نوع خود را در طی روزمره داشته باشیم بهتر است که برای آنها فرصت شغلی و زندگی کردن را فراهم کنیم. فی نفسه کمک به نیازمندان و مستضعفین کار پسندیده ایست ،اما اگر این کمک صرفاً به معنای دادن مقدار معینی پول در ماه باشد این خود باعث ایجاد مسائل دیگر از قبیل حاشیه نشینی در شهرهای بزرگ می شود. ما باید شرایط را طوری فراهم کنیم که افراد بدون نیاز به دیگران بتوانند کسب درآمد کرده تا صاحب وجهه اجتماعی و شأن و منزلت بالایی در جامعه خود باشند.
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار